این گل تقدیم به همه ی دوستا ن عاشقم

زمـــــزمــه

من همان شبان ِ عاشقم  

 سینه چاک و ساکت و غریب

بی تکلّف و رها  

 در خراب ِ دشتهای دور

ساده و صبور 

 یک سبد ستاره چیده ام برای تو

یک سبد ستاره 

 کوزه ای پُر آب

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب 

 یک رَدا برای شانه های مهربان تو!

در شبان ِ سرد 

 چارُقی برای گامهای پُر توان ِ تو

در هجوم درد... 

 من همان بلال ِ الکنم ،  در تلفظ ِ تو ناتوان

وای از این عتاب! آه.... 

 من را به غیر عشق به نامی صدا نکن 

 غم را دوباره وارد این ماجرا نکن 

 بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن 

 با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن 

 موهات را ببند دلم را تکان نده 

 در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن 

 من در کنار توست اگر چشم وا کنی  

 خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن 

 بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود 

 تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن 

 امشب برای ماندنمان استخاره کن 

 اما به آیه های بدش اعتنا نکن.... 

پـشت پـنـجـره

هــی پـشـت ِ پـنـجــره می آیـم

شـایـد ، نـشــانـی از تـــو بـجــویــَم

هــی پـشت ِ پنجـــره می آیم

شاید ، شـمـیـم ِ پـیـرهـنـت را

کالسـکـه ی نـســیــم ، فـرو آرَد ...

هــی چـشـم ِ خـود ، بـه جــادّه می دوزم 

زان دور دست ِ سـاکـــت و وَهــم آلـــود

گــــرد و غـبــار ِ پــای ِ ســـواری نیـسـت ؟

آیـــا ، کبــوتــر ِ صـحـرایــی

زانـســوی ِ ابــری ِ بــارانــی

مـکـتــوب ِ یــار ؛ 

هــی پشـت ِ پـنجــره می آیم 

هـی پـشـت ِ پنجــره می آیـــم ...